Biblioteka

Nawiewniki okienne

Dodano: 22 lutego 2011

Według obowiązujących przepisów, w domach z wentylacją grawitacyjną trzeba stosować nawiewniki okienne lub ścienne we wszystkich pomieszczeniach z wyjątkiem łazienek, kuchni i toalet.

Nawiewniki okienne

W roku 2009 zmieniły się wymagania dotyczące okien (zmiany te wprowadziło Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 6 listopada 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. nr 201, poz. 1238) dotyczące warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki). Do końca 2008 roku wprowadzone do sprzedaży okna (o współczynniku infiltracji powietrza 0,5-1,0 m³/(m•h•daPa2/3) nie musiały być wyposażone w urządzenia nawiewne.

Nawiewnik higrosterowany Fot. Brevis

Nawiewnik ciśnieniowy Fot. Brevis

Pierwszego stycznia 2009 roku weszły w życie nowe przepisy dotyczące szczelności okien i drzwi. Zgodnie z nimi w pomieszczeniach, w których zastosowano inny rodzaj wentylacji niż mechaniczna nawiewna lub nawiewno-wywiewna (a więc w pomieszczeniach z wentylacją grawitacyjną), dopływ powietrza zewnętrznego należy zapewnić przez urządzenia nawiewne umieszczone w oknach, drzwiach balkonowych lub w innych częściach przegród zewnętrznych.

Przepis ten oznacza, że w domach z wentylacją grawitacyjną trzeba stosować nawiewniki okienne lub ścienne we wszystkich pomieszczeniach z wyjątkiem łazienek, kuchni i toalet. Nawiewniki można montować w nowych oraz już istniejących oknach. Ich zadaniem jest usprawnienie wymiany powietrza.

Gwarancją sprawnego funkcjonowania nawiewników jest ich montaż w odpowiednim miejscu. Zgodnie ze zmianą Az3 do normy PN-83/B-03430 nawiewnik okienny powinien być zamontowany w górnej części okna. Na zdjęciu widać nawiewnik zmontowany na przyldze okna PVC Fot. Aereco

Do wyboru są niżej omówione nawiewniki:

  • Higrosterowane. Ilość przepływającego powietrza zależy w nich od zawartości pary wodnej w pomieszczeniu, czyli od wilgotności względnej wewnątrz pomieszczenia. Pracą nawiewnika steruje czujnik z taśmy poliamidowej, która zmienia długość pod wpływem różnic wilgotności względnej w powietrzu.

    Zmieniając swoje wymiary, taśma zamyka (zasłania) lub otwiera (odsłania) przepustnicę i tym samym umożliwia dopływ większego bądź mniejszego strumienia powietrza do pomieszczenia.
  • Ciśnieniowe. Ilość dostarczanego powietrza zależy w nich od różnicy ciśnienia na zewnątrz i wewnątrz pomieszczenia. Wyposażone są w samoczynnie działający ciśnieniowy regulator przepływu umieszczony w czerpni powietrza. Elementem sterującym jest aerodynamiczny płat aluminiowy "pływający" w strumieniu przepływającego powietrza.

    W miarę wzrostu prędkości powietrza płat unosi się i obraca wokół górnej krawędzi, przymykając przekrój przelotu. Gdy prędkość maleje, płat opada, zapewniając w ten sposób stały strumień przepływającego powietrza, niezależnie od warunków zewnętrznych. Pracę tych nawiewników można też regulować ręcznie - do zamknięcia włącznie.

    Uwaga! Niezależnie od tego, jaki rodzaj nawiewnika wybierzemy, musi mieć on parametry potwierdzone przez producenta w deklaracji zgodności. Ponadto zgodnie z przepisami (Art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych) nawiewniki muszą mieć aprobatę techniczną.

Montaż nawiewników
Nawiewniki montuje się w górnej części stolarki okiennej lub w kasecie rolety zewnętrznej. Można je też montować w istniejących oknach. W oknach z PVC nawiewniki montuje się na przylgach okiennych - element wewnętrzny na skrzydle, a okap zewnętrzny - na ościeżnicy okna.

W tym celu wykonuje się otwory o podanych przez producenta wymiarach - bez uszkadzania stalowego usztywnienia profilu. W oknach drewnianych otwory frezuje się tylko na skrzydle lub tylko w ościeżnicy. Miejsca osadzenia nawiewnika dobiera się do odległości między skrzydłem a nadprożem.

opr.: Emilia Rosłaniec
zdjęcie wprowadzające: Aereco